Δευτέρα, 28 Ιανουαρίου 2008

'Lost will to live'

Lost will to live ...Σχολιάζει για την τελευταία "του" εβδομάδα το BBC








Ένα άλλο σχόλιο, ήταν αυτό που άκουσα από το ραδιόφωνο αυτή τη φορά, που έλεγε ότι ο θάνατος ενός ανθρώπου, μηδενίζει εκατομμύρια και λοιπά νούμερα, αναφερόμενος φυσικά΄στο θέμα που απασχολεί τα ΜΜΕ τις τελευταίες μέρες. Εγώ, υποθέτω ότι για τις επόμενες μέρες αλλάζουμε ξανά θεματολογία, που δεν θα είναι ο θάνατος ενός πνευματικού ηγέτη, αλλά το ζήτημα της διάδοχης του... Δε θα σταθώ όμως εδώ, όχι σήμερα....

Καθώς πλησιάζει το τέλος, ο φόβος κατασταλάζει, γίνεται ένας σορός συνειδητών σκέψεων για την πραγματικότητα, όσο σκληρή κι αν είναι αυτή. Φάνηκε ξεκάθαρα στις τελευταίες δηλώσεις του αρχιεπισκόπου όπου έδειξε λίγο παραπάνω θάρρος και τόλμη, σε μια τόσο δύσκολη και επίπονη αναμονή....



Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία. Άραγε, είναι αυτό το νόημα της πίστης στον θεό; Είναι η πίστη και η ελπίδα που χρειάζεται ο ανθρώπινος νους για να αντέχει στις δύσκολες στιγμές; Μου είναι δύσκολο να συμβιβαστώ με την ιδέα της απώλειας αλλά υπάρχουν εσωτερικές σκέψεις που λυτρώνουν. Αυτές είναι οι μικρές προσπάθειες που κάνει ο καθένας από εμάς να βρει τον δικό του θεό, να πάρει απαντήσεις στα άπειρα ¨γιατί¨.Αυτές είναι ενέργειες που ευθυγραμμίζουν τις σκέψεις, τις βάζουν σε μια σχετική τάξη. Κάπως έτσι η θέληση παραμένει ισχυρή και αυτή είναι η κινητήρια δύναμη στην πορεία των ανθρώπων.





2 σχόλια:

  1. zeis giati genithikes gia na sinexiseis na zeis pragmatika prepei na paleveis kai gia na paleveis prepei sti zoi na xeis kinitra.....piso apo ti thlipsi merikoi krivoun ena xamogelo...ola ginode gia kapoio skopo...apla meriki ekmetalevode akoma kai tis poio diskoles kai tis poio evesthites stigmes eis varos allon...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Η στιγμή μιας απώλειας, είτε προσωπικής, είτε κοινωνικής όπως αυτή, αποτελεί έναυσμα για έναν βαθύτερο προβληματισμό πάνω σε θέματα όπως αυτά που θίγεις.
    Πίστη και ελπίδα είναι δυο έννοιες αλληλένδεντες και σχεδόν ταυτόσημες με την ανθρώπινη ύπαρξη. Από πάντα ο άνθρωπος είχε την ανάγκη να πιστεύει σε "κάτι", σε μια ανώτερη δύναμη, έναν ή πολλούς "Θεούς", και η πίστη του αυτή από τότε μέχρι σήμερα του δίνει δύναμη για να συνεχίσει να αντέχει και να παλεύει τα "δύσκολα" της ζωής.
    Μέσα σ'αυτά τα δύσκολα βρίσκεται και η απώλεια του συνανρωπου μας.
    Και τότε ακόμα, σ'αυτό το "Θεό" μας απευθυνόμαστε, ζητώντας την ανάπαυση της ψυχής του. Προσπαθώντας να αναβιώσουμε την ελπίδα για να απαλύνουμε τον πόνο.
    Ο καθένας μας, μέσα του έχει τους μηχανισμούς εκείνους που χρειάζονται, για να ξεπεράστεί μια απώλεια, όσο κοντινή ή μακρινή είναι αυτή. Κανείς δεν είναι εκ γενετής συμβιβασμένος με την ιδέα της απώλειας, σιγά -σιγά οι εμπειρίες είναι αυτές που "σκληραίνουν" το πετσί μας...

    Χαιρετώ

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Απάντησαν