Σάββατο, 7 Ιουνίου 2008

Athens brake....

Μιας και άρχισα ξανά να ξεφυλλίζω τις σελίδες από τα συγγράμματα της σχολής άκουσα κάτι σαν ήχο από μίζα αυτοκινήτου, σαν ξερό ήχο από παλιό ξυπνητήρι απ αυτά που σου έκαναν το πρωινό σκέτο εφιάλτη…
Και μετά αφού πήρα μπρος, άρχισε καπνός μαύρος να βγαίνει και μυρωδιά λαδιού, (απ’αυτό που κατανάλωσε η κοινωνία και πρέπει να περάσει λίαν συντόμως ΚΤΕΟ!)
Μόλις σιγουρεύτηκα, πως ούτε βενζινοκινητήρας, αλλά ούτε ξυπνητήρι βρισκόταν δίπλα μου, τότε συνειδητοποίησα ότι όλα ήταν στο μυαλό μου. Αυτό το σφουγγάρι μέσα στο κεφάλι, άρχισε πάλι να αναπνέει, να ζητάει να γκρινιάζει, να κρίνει και να απορρίπτει. Η μια σκέψη έφερε την άλλη και αλυσιδωτά φτάνω στο συμπέρασμα, ότι για κάποιο παράξενο λόγο, το μυαλό μου βρισκόταν σε κατάσταση αναμονής . Σαν να είχαν πέσει οι διακόπτες.
Σαν χθες θυμάμαι, σκέψεις και προβληματισμό για τα πάντα γύρω μου, πίστευα ότι είχα διαφορετική ματιά από την μάζα… Μάλλον έκανα λάθος, ή μάλλον βρίσκομαι σε λάθος γωνία.
Προφανώς η επιστροφή στην μεγαλούπολη άλλαξε τα δεδομένα μου, οι αντιλήψεις και η κριτική ματιά επαναπροσδιορίσθηκαν, ίσως αδρανοποιήθηκαν… Κάτι τέτοιο.
Αφήνει δυσάρεστη γεύση, το αίσθημα που νιώθει κανείς, όταν συνειδητοποιεί πως πέφτει στην παγίδα για την οποία ήταν ενήμερος, γνώριζε πολύ καλά. Και μάλιστα είχε απορρίψει την ιδέα να διαβεί το συγκεκριμένο μονοπάτι . Το μονοπάτι οδηγούσε στην Αθήνα.
Η ζωή αυτής της πόλης, είναι για μένα παράδειγμα προς αποφυγή. Για τον απλούστατο λόγο, ότι σου «την φέρνει» χωρίς να το καταλαβαίνεις, σε υπνωτίζει γλυκά, σε πλανεύει. Ζούμε όλοι το όνειρο μας. Επι της ουσίας όμως, πρόκειται για μια πόλη (χωρίς συγκεκριμένα χώρο-χρονικά σύνορα) φυλακή. Μια φυλακή στην οποία τα δικαιώματα και η ελευθερία μας περιορίζονται σε επιλογές που προτείνουν-διατάζουν μεγιστάνες της μαζικής επικοινωνίας.
Εδώ στην Αθήνα, νιώθω τους προβληματισμούς μου να μετατρέπονται σε μπαλάκι. Από τη μια το μπαλάκι χτυπάει ψηλά και βουτάει σε λάδι της κουζίνας, που τελικά ήταν του συνεργείου απέναντι και ξαφνικά βρίσκεσαι σε έναν καθολικό προβληματισμό για το ποίος τον έσφαξε και πόσο πάθος και μίσος έβγαλε… Και όλα αυτά, τα καταγράφει και ο Αλι Τσαντίρης και το φέισμπουκ.
Αλήθεια, δεν ξέρεις ποιόν να εμπιστευτείς, ποιόν να πιστέψεις σε μια κοινωνία θεατρικά κατασκευασμένη, γεμάτη μηνύματα εμπορικά, πολιτικά και βρώμικα…



«..εμείς το υπομονετικό ζυμάρι ενός κόσμου που μας διώχνει και που μας πλάθει, πιασμένοι στα πλουμισμένα δίχτια μιας ζωής που είτανε σωστή κι έγινε σκόνη και βούλιαξε στην άμμο…»

Γ.Σεφέρης, Ένας γέροντας στην ακροποταμιά (1942)

Στο βίντεο προσπάθησε να βρείς ομοιότητες στην φυλή των αφρικανών και στην φυλή των καταναλωτών…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Απάντησαν