Σάββατο, 29 Νοεμβρίου 2008

Ζωή στην Αθήνα

Πρωινό ξύπνημα, φωνές καφέ στα γρήγορα ραδιόφωνο τσιγάρο. Κοιτάζω το ρολόι...

Η αθήνα έχει την ομορφιά της, μια υποτονική ένταση, μια ενέργεια που αποσυντονίζει την αίσθηση του χρόνου..
Έχει όμως και αυτή την ασχήμια του τσιμέντου


Λεωφορείο, μετρό πάσα εισητηρίου από έναν άγνωστο.
Μέσα στο τρένο κοιταζόμαστε σαν ηλίθιοι.Κοιμησμένοι. ΄Άλλοι μέσα απο γυαλιά ηλίου.


Στον δρόμο μουσική, στην κίνηση λίγο πριν λίγο μετα τη δουλειά ξανά μουσικη.. Νεύρα.

Καφέ, ποτό ή φαγητό στα ίδια. Βροχή, μια θεία σε σπρώχνει γιατί μπήκες μπροστά της κάτω απο τη στάση λεωφορείου για να μην βραχείς.

Απο νωρίς το πρωί μέχρι τη στιγμή που σβήνουν όλα τα φώτα της πόλης, αναπαράγεται μια συνεχής προσπάθεια επικοινωνίας ανθρώπων με ανθρώπους, με υπηρεσίες, με φίλους, με ερωμένες.
Ανταλλαγή μηνυματων και απόψεων , αλλά χωρίς αυτό να σημαίνει κατανόηση των πραγμάτων...
Αντιθέτως δίνουμε λάθος ερμηνείες σε αυτά που συμβαίνουν,σ αυτά που μας προβάλλουν οι σκηνοθέτες που έλεγα στην πρώτη ανάρτηση αυτού του blog..


1 σχόλιο:

  1. Δύσκολο πράγμα... η επικοινωνία....


    Ή για να το θέσω σωστά εμείς το κάνουμε δύσκολο...

    Την καλημέρα μου!!

    Χάρηκα πολυ που βρήκα το όνομα μου στα μπλοκάκια που διαβάζεις...
    Εγωίστικό δεν ακούγεται???
    Είναι όμως αληθινό !!

    Φιλια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Απάντησαν