Τετάρτη, 9 Σεπτεμβρίου 2009

Ενα τραγούδι για τις εκλογές του 2009



Πριν το τραγούδι όμως δυο λογάκια εισαγωγικά...

Με αφορμή το θέμα που απασχολεί την ατζέντα της δημοσιότητας παραθέτω τη σκέψη μου σχετικά με τις εκλογές , τα κόμματα, τις πράξεις τους, τις υποσχέσεις και την κατάσταση που επικρατεί και με επηρεάζει.

Δυσκολεύομαι να απαντήσω στα δυο ερωτήματα: αξίζει να ψηφίζει κανείς; Αλλάζει η κατάσταση κι αν ναι με ποιο τρόπο;

Αν αξίζει λέει;;;; βεβαίως αξίζει . όσο αξίζει να χύνεται το γάλα της αγελάδας.

Τι συμβαίνει από τη στιγμή που ψηφίζουμε

Καθόμαστε στον καναπέ και αναμένουμε τι θα πουν τα media για το κόμμα που μας αρέσει κι αν κάνει έργα κι αν θα ξαναβγεί. Αν προωθεί μεταρρυθμιστικά μέτρα που θα μας κάνουν τη ζωή περισσότερο κόλαση απ ότι την παρουσιάζει η TV δεν μας ενδιαφέρει γιατί δε θέλουμε να κάνουμε αρνητικές σκέψεις.

Τι περιμένουμε από τους πολιτικούς;;

Αν όχι να μας βολέψουν εμάς ή κάποιον συγγενή μας για μειωμένη θητεία ή κάποια θέση στο δημόσιο τότε τι;; Τι να περιμένουμε ; ανάπτυξη;; ποιότητα ζωής;; να έχουμε οξυγόνο στην Αθήνα; Πάμε καλά;; τα περιμένουμε αυτά από τις κυβερνήσεις; Δε νομίζω να περιμένει κανείς τίποτα. Καμία ελπίδα.

Όλοι και όλα πηγαίνουν σύμφωνα με κάποιο σχέδιο κι αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να κοιτάξουμε την δική μας κάλυψη κι όποιος σωθεί..

Η φράση «γίνε η αλλαγή που θες να δεις» ισχύει, κοιτάζοντας το δέντρο το δικό σου κι όχι το δάσος γιατί το δάσος καίγεται.

Η αποχή σαν πολιτικό μήνυμα δε φέρνει κάποιο αποτέλεσμα, δήθεν προβληματίζει αλλά στην ουσία το αφτί δεν ιδρώνει.

Η παιδεία και η αλλαγή στην νοοτροπία των κουμπάρων και των πελατών ίσως να έφερνε κάποια αλλαγή στη χώρα.





Ζούμε σ' έναν κόσμο μαγικό
με φόντο την Ακρόπολη, το Λυκαβηττό
Γεμάτα τα μπαλκόνια, πολιτικά αηδόνια
Υποσχέσεις και αγάπες και πολύχρωμα μπαλόνια
για ευτυχισμένα χρόνια

Κι εσύ Ελένη και κάθε Ελένη
της επαρχίας, της Αθήνας κοιμωμένη
Η ζωή σου, να το ξέρεις, είναι επικηρυγμένη
Να πεθαίνεις για την Ελλάδα είναι άλλο
κι άλλο εκείνη να σε πεθαίνει

Κι εσύ Ελένη και κάθε Ελένη
της επαρχίας, της Αθήνας κοιμωμένη

Ζούμε σ' ένα κόσμο μαγικό
Υποχθόνια δουλεύει με μοναδικό σκοπό
Να σε μπάσει στο παιχνίδι, τη ζωή σου πως θα φτιάξει
Να σου τάξει, να σου τάξει την ψυχή σου να ρημάξει

Κι όταν φτάσει να ελέγχει της ελπίδας σου τον πόνο
δεν του φτάνει ετούτο μόνο
Με γλυκόλογα σε παίρνει απ' το χέρι
Σε βαφτίζει της Ελλάδας νοικοκύρη

Κι εκεί που λες αλλάξανε τα πράγματα και σηκώνεις το ποτήρι
Αρπάζει, κλέβει τ' όνειρό σου και του κάνει χαρακίρι


1 σχόλιο:

  1. Τελικά που κατέληξες?Να πάμε να ψηφίσουμε ή όχι?

    Γιατί εγώ δεν έχω καταλήξει ακόμα τι θα κάνω...

    Και γιατί θα το κάνω...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Απάντησαν