Ladies And Gentlemen... Mr Richard Cheese...

Μια εικόνα χίλιες λέξεις...

Τι θα λέγατε να την αγγίξετε, έστω και με το ποντίκι??

Creedence Clearwater Revival - Have you ever seen the rain?

Athens brake....

Μιας και άρχισα ξανά να ξεφυλλίζω τις σελίδες από τα συγγράμματα της σχολής άκουσα κάτι σαν ήχο από μίζα αυτοκινήτου, σαν ξερό ήχο από παλιό ξυπνητήρι απ αυτά που σου έκαναν το πρωινό σκέτο εφιάλτη…
Και μετά αφού πήρα μπρος, άρχισε καπνός μαύρος να βγαίνει και μυρωδιά λαδιού, (απ’αυτό που κατανάλωσε η κοινωνία και πρέπει να περάσει λίαν συντόμως ΚΤΕΟ!)
Μόλις σιγουρεύτηκα, πως ούτε βενζινοκινητήρας, αλλά ούτε ξυπνητήρι βρισκόταν δίπλα μου, τότε συνειδητοποίησα ότι όλα ήταν στο μυαλό μου. Αυτό το σφουγγάρι μέσα στο κεφάλι, άρχισε πάλι να αναπνέει, να ζητάει να γκρινιάζει, να κρίνει και να απορρίπτει. Η μια σκέψη έφερε την άλλη και αλυσιδωτά φτάνω στο συμπέρασμα, ότι για κάποιο παράξενο λόγο, το μυαλό μου βρισκόταν σε κατάσταση αναμονής . Σαν να είχαν πέσει οι διακόπτες.
Σαν χθες θυμάμαι, σκέψεις και προβληματισμό για τα πάντα γύρω μου, πίστευα ότι είχα διαφορετική ματιά από την μάζα… Μάλλον έκανα λάθος, ή μάλλον βρίσκομαι σε λάθος γωνία.
Προφανώς η επιστροφή στην μεγαλούπολη άλλαξε τα δεδομένα μου, οι αντιλήψεις και η κριτική ματιά επαναπροσδιορίσθηκαν, ίσως αδρανοποιήθηκαν… Κάτι τέτοιο.
Αφήνει δυσάρεστη γεύση, το αίσθημα που νιώθει κανείς, όταν συνειδητοποιεί πως πέφτει στην παγίδα για την οποία ήταν ενήμερος, γνώριζε πολύ καλά. Και μάλιστα είχε απορρίψει την ιδέα να διαβεί το συγκεκριμένο μονοπάτι . Το μονοπάτι οδηγούσε στην Αθήνα.
Η ζωή αυτής της πόλης, είναι για μένα παράδειγμα προς αποφυγή. Για τον απλούστατο λόγο, ότι σου «την φέρνει» χωρίς να το καταλαβαίνεις, σε υπνωτίζει γλυκά, σε πλανεύει. Ζούμε όλοι το όνειρο μας. Επι της ουσίας όμως, πρόκειται για μια πόλη (χωρίς συγκεκριμένα χώρο-χρονικά σύνορα) φυλακή. Μια φυλακή στην οποία τα δικαιώματα και η ελευθερία μας περιορίζονται σε επιλογές που προτείνουν-διατάζουν μεγιστάνες της μαζικής επικοινωνίας.
Εδώ στην Αθήνα, νιώθω τους προβληματισμούς μου να μετατρέπονται σε μπαλάκι. Από τη μια το μπαλάκι χτυπάει ψηλά και βουτάει σε λάδι της κουζίνας, που τελικά ήταν του συνεργείου απέναντι και ξαφνικά βρίσκεσαι σε έναν καθολικό προβληματισμό για το ποίος τον έσφαξε και πόσο πάθος και μίσος έβγαλε… Και όλα αυτά, τα καταγράφει και ο Αλι Τσαντίρης και το φέισμπουκ.
Αλήθεια, δεν ξέρεις ποιόν να εμπιστευτείς, ποιόν να πιστέψεις σε μια κοινωνία θεατρικά κατασκευασμένη, γεμάτη μηνύματα εμπορικά, πολιτικά και βρώμικα…



«..εμείς το υπομονετικό ζυμάρι ενός κόσμου που μας διώχνει και που μας πλάθει, πιασμένοι στα πλουμισμένα δίχτια μιας ζωής που είτανε σωστή κι έγινε σκόνη και βούλιαξε στην άμμο…»

Γ.Σεφέρης, Ένας γέροντας στην ακροποταμιά (1942)

Στο βίντεο προσπάθησε να βρείς ομοιότητες στην φυλή των αφρικανών και στην φυλή των καταναλωτών…

The Pointer Sisters-Send Him Back (Pilooski re-edit)

the sound of summer

Εδώ είμαι... Στα μέρη μου

Πάρε πάρε μουσικούλα να χεις....

Αφιερωμένο σε αυτούς που σας σπάνε κι εσάς αλλά κι εμάς τα νεύρα. Που κορνάρουν σαν ηλίθιοι που τρέχουν σαν κυνηγημένοι. Αλλά και σε μένα που επίσης πράττω τα ανάλογα και νευριάζω κόσμο και γουστάρω γιατί τέτοια είναι η ψυχοσύνθεση μου διζ ντευζ μαι φέλλααα..

Τα μέλε σύντομα....

Gabriella Cilmi - Sweet About Me

αν μ'αγαπας να με θυμάσαι....

θα γυρίζεις στην καστοριά πολλές φορές

και πάντα στα στενά της,

θα συναντάς εκείνο το παιδί

που ήσουν όταν πρωτοπήγες εκεί.

εκεί θα το βλέπεις να ερωτεύεται να χωρίζει,

να πίνει

να τα σπάει

να ελπίζει

να απογοητεύεται

Bat for lashes....

Επιστρέφω σύντομα...

Στο μεταξύ,

ψάχνω την ιδέα που θα με κάνει πρόστυχα πλούσιο....

Let's play the game....

The lovesongs game...

2 songs with male vocals

Have a look...

i feel you...

in every stonein every leaf of every treeyou've ever grown[that you ever might have grown]i feel you...in every thingin every river that might flowin every seed you might have sowni feel you...in every veinin every beating of my hearteach breath I take[in every breath i'll ever take]
i feel you...anyway...in every tear that i might shedin every word i've never said

I've been searching for youI heard a cry within my soulI've never had a yearning quite like this before

Now that you are walking right through my doorAll of my lifeWhere have you been?I wonder if I'll ever see you againAnd if that day comes

I know we could winI wonder if I'll ever see you againA sacred gift of heavenFor better, worse, whereverAnd I would never let somebody break you down

Nor take your crown, neverAll of my lifeWhere have you been?I wonder if I'll ever see you againAnd if that day comesI know we could winI wonder if I'll ever see you again And everytime I've always knownThat you were there, upon your throneA lonely queen without her kingI longed for you, my love foreverAll of my lifeWhere have you been?I wonder if I'll ever see you againAnd if that day comesI know we could winI wonder if I'll ever see you againAll of my life

Where have you been?

I wonder if I'll ever see you againAnd if that day comesI know we could winI wonder if I'll ever see you

everyone's invited..

i'm waiting for your suggesting songs......

Είναι ανώφελο να εκφράζουμε φανατισμούς....

Για την Μακεδονία

Είναι όμως κρίμα,

εξαιτίας μιας προπαγανδιστικής επικοινωνίας

να υπάρχει φανατισμός

λάθος αντίληψη για τη χώρα μας, αλλα και τη δική τους..

Σκοπός της προπαγάνδας είναι να αλλάξει δραστικά τις απόψεις των άλλων αντί απλώς να μεταδώσει γεγονότα.

Γνωρίζουμε ποιοί είμαστε, γνωρίζουμε όλοι μας , ιδιαίτερα οι μακεδόνες την πίεση που έχει ασκηθεί

σ αυτές τις περιοχές που είναι ανατριχιαστικό και μόνο στη σκέψη..

youth says macedonia

Εμείς έχουμε νεολαία?? Υπάρχει???

the voice....

Ένα κλικ είναι αρκετό για να πείσει.

please ...enjoy

'Lost will to live'

Lost will to live ...Σχολιάζει για την τελευταία "του" εβδομάδα το BBC

Ένα άλλο σχόλιο, ήταν αυτό που άκουσα από το ραδιόφωνο αυτή τη φορά, που έλεγε ότι ο θάνατος ενός ανθρώπου, μηδενίζει εκατομμύρια και λοιπά νούμερα, αναφερόμενος φυσικά΄στο θέμα που απασχολεί τα ΜΜΕ τις τελευταίες μέρες. Εγώ, υποθέτω ότι για τις επόμενες μέρες αλλάζουμε ξανά θεματολογία, που δεν θα είναι ο θάνατος ενός πνευματικού ηγέτη, αλλά το ζήτημα της διάδοχης του... Δε θα σταθώ όμως εδώ, όχι σήμερα....

Καθώς πλησιάζει το τέλος, ο φόβος κατασταλάζει, γίνεται ένας σορός συνειδητών σκέψεων για την πραγματικότητα, όσο σκληρή κι αν είναι αυτή. Φάνηκε ξεκάθαρα στις τελευταίες δηλώσεις του αρχιεπισκόπου όπου έδειξε λίγο παραπάνω θάρρος και τόλμη, σε μια τόσο δύσκολη και επίπονη αναμονή....

Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία. Άραγε, είναι αυτό το νόημα της πίστης στον θεό; Είναι η πίστη και η ελπίδα που χρειάζεται ο ανθρώπινος νους για να αντέχει στις δύσκολες στιγμές; Μου είναι δύσκολο να συμβιβαστώ με την ιδέα της απώλειας αλλά υπάρχουν εσωτερικές σκέψεις που λυτρώνουν. Αυτές είναι οι μικρές προσπάθειες που κάνει ο καθένας από εμάς να βρει τον δικό του θεό, να πάρει απαντήσεις στα άπειρα ¨γιατί¨.Αυτές είναι ενέργειες που ευθυγραμμίζουν τις σκέψεις, τις βάζουν σε μια σχετική τάξη. Κάπως έτσι η θέληση παραμένει ισχυρή και αυτή είναι η κινητήρια δύναμη στην πορεία των ανθρώπων.

New Year's Eve Athens Greece....Διαβάστε και το προηγούμενο

Πρωτοχρονιά με Κακλαμάνη και Πλιάτσικα...

Η Ντόρα τουλάχιστον θα έκανε και ένα παραδοσιακό countdown...
3 2 1.... και του χρόνου

Δυστυχώς δε μπόρεσα να παραβρεθώ στον επιβλητικά εντυπωσιακό εορτασμό της πρωτοχρονιάς. Τον παρακολούθησα όμως από τη τηλεόραση Alpha. Ένα ρίγος με διαπερασε καθώς άκουγα τον ζεστό λόγο του Δημήτρη Σιούφα που με λίγες και καλές κουβέντες έκανε ένα πρώτης τάξης κήρυγμα για το περιβάλλον.(στο μεταξύ, η Αθήνα ακόμα κατέχει τη πρώτη θέση στη ρύπανση και στη χαμηλή ποιότητα διαβίωσης...)
Και ξαφνικά έγινε! Οι δείκτες του ρολογιού μου πέρασαν στο επόμενο 24ωρο που τύχαινε το πρώτο για το 2008. Απο την άλλη, στον δέκτη μου, έμεινε μόνο ένα μικρόφωνο καθώς ο κ. Κακλαμάνης αποχώρησε από το βήμα. Ευτυχώς που είχαμε ανοιχτά παράθυρα και ακούσαμε τους κρότους από τα πυροτεχνήματα για να καταλάβω ότι κάτι έγινε εκείνα τα λίγα πρώτα λεπτά του 08΄....
Οι εορτασμοί και τα πανηγύρια έχουν και αυτά το λόγο που υπάρχουν. Είναι λίγες μέρες μέσα στον χρόνο για τις οποίες πολλοί κάνουν σχέδια και περιμένουν πως και πως ένα ευχάριστο διάλειμμα από το βαρετό και προβλεπόμενο της καθημερινότητας τους.
Λυπάμαι που υπάρχουν ακόμα τόσοι άστεγοι στην αθήνα και χωρίς άλλη επιλογή πέρασαν το new year's eve στην πλατεία Κοντζιά, με soundtrack ότι πιο θλιμμένο είχε να προσφέρει από το budget του, ο δήμος Αθηναίων και φόντο το λαχανο-κίτρινο-φώτιστο Δημαρχείο
Θα ήταν πιο ευχάριστη βραδιά αν έμεναν σπίτι (όσοι είχαν δηλαδή) και παρακολουθούσαν τα "εορταστικά" προγράμματα κονσέρβες της ελληνικής τηλεόρασης....
Η τηλεόραση δεν ήθελε βεβαίως βεβαίως να κάψει καλό πρόγραμμα τέτοιες μέρες και τι να κάνει άλλωστε...?
Να είμαστε καλά εμείς οι τηλεθεατές, που με τόσο πάθος τη στηρίζουμε παντού και πάντα κι ας μας σερβίρει μέχρι και την πιο ποταπή σαβούρα που βρίσκεται στα αρχεία της...

Δώρα πολλά!!!

Λοιπόν , μιας και ο Αγ. Βασίλης το παίζει Κινέζος κάθε χρόνο, πρέπει να αναλάβουμε μόνοι μας το θέμα των δώρων.
Δε θα αναλύσω για ποιο λόγο κάνουμε δώρα, ούτε με ποιόν τρόπο τα επιλέγουμε. Τι θα πάρουμε και για ποιόν, το αφήνω λίγο στη τύχη, αλλά και στη δική σας κρίση. Μιας και διαθέτετε όλοι κι από μια μηχανή ιδεών. Άντε να σας δω!!!!

Μια πρώτη άποψη, το μαξιλάρι ραδιόφωνο για την καταπολέμηση της κρεβατομουρμούρας

Μια ιδέα της αγαπημένης μου loli9---> εισιτήριο για συναυλία ή παράσταση ίσως και για ταξίδι... Νομίζω είναι δυνατό χαρτί για όλες τις περιπτώσεις

Και μια εναλλακτική χιουμοριστική άποψη. Το φοράς και πετάς!! (ή της το δίνεις να του το φορέσει και επίσης πετάς...)

Πρόταση σερβιρίσματος (ευγενική προσφορά της Κατερίνας.): Βάζουμε το μαγικό δακτυλίδι σ ένα μικρό σακουλάκι, το δίνουμε και λέμε κι ένα "ουδέν σχόλιο" για να είμαστε καλυμμένοι !!!

Αυτά.

Άντε καλά να μας μπεί το 08'

Το χάος και η χαμένη πληροφορία.... μέρος 1ο

Ο υιός Μέρντοκ αναλαμβάνει επικεφαλής του ομίλου News Corporation σε Ευρώπη και Ασία

Το πεδίο δράσης, αλλά και οι πρωταγωνιστές της επικοινωνίας, με ή χωρίς τις παρασκηνιακές ομάδες, συνεχώς αναδιαμορφώνεται. Έχοντας περάσει στην εποχή όπου τα blogs πέρα από βήμα διαλόγου έγιναν και ενεργητικές ομάδες πίεσης παράλληλα δημιουργήθηκε μεγάλο χάσμα μεταξύ επίσημων φορέων-εμπόρων επικοινωνίας ΜΜΕ και των blogs.

Η μεγάλη διαφορά όπως την έχω εγώ στο μυαλό μου, έγκειται στις αξίες των πληροφοριών, αφού τα ΜΜΕ εμπορεύονται ειδησεογραφικές πληροφορίες από την μια πλευρά, ένω τα blogs "εμπορεύονται" αναλύσεις και καυστικά σχόλια επί της καθημερινότητας, κάτω απο την ομπρέλα της ανώνυμης υπογραφής... Το αντάλλαγμα είναι η επισκεψιμότητα και η επιρροή που ασκούν στο μεγάλο κοινό του διαδικτύου. Οι μεν των ΜΜΕ κατηγορούν τους bloggers στην προσπάθεια να περιφρουρήσουν τον χώρο δράσης τους, οι δε καταγγέλλουν τα ΜΜΕ για ανιδιοτέλεια, απόκρυψη και κακή διαχείριση των ειδήσεων με σκοπό την τηλεθέαση καθώς και την προώθηση-ικανοποίηση οικονομικών και πολιτικών συμφερόντων .

Τίθεται όμως ζήτημα στις αλλαγές αυτές ως προς την κατεύθυνση Ποιος βγαίνει κερδισμένος σε αυτές τις εξελίξεις και πόσοι άλλοι χάνουν;
Οι επιλογές για ενημέρωση έγιναν, ξαφνικά για την Ελλάδα, ανησυχητικά πολλές. Και η ανησυχία μου αυτή, επικεντρώνεται στην ποιότητα κ ποσότητα των πληροφοριών, αφού δεν υπάρχει έλεγχος και είναι αδύνατο να υπάρξουν, αλλά και να τηρηθούν στοιχειώδεις κώδικές ηθικής και δεοντολογίας. Οι επιλογές για ενημέρωση ξεκινούν φυσικά από την τηλεόραση περνάνε στα έντυπα και καταλήγουν στο διαδίκτυο, όπου εκεί, πέρα από ειδησεογραφικούς ιστότοπους αναδύονται όλο και περισσότερα blogs. Αμέτρητα ιστολόγια όπου οποιοσδήποτε μπορεί και δημοσιεύει οτιδήποτε. Μπορεί να είναι δημοσιογράφος, μπορεί να είναι μαθητής μπορεί να είναι επιστήμων μπορεί όμως να είναι και ένας απλός τσαρλατάνος.
Αναφερόμενος στην ευκολία του να δημιουργηθεί ένα blog, μου δημιουργείται η απορία μήπως είναι λανθασμένη η πολιτική των εταιριών που φιλοξενούν τα blogs....


Συνεχίζεται...

Καλες γιορτές...

Με πολλές θερμίδες, (να κεράσω σοκολατίτσα????)

με πολύ τρέξιμο, με πολλά έξοδα και γκλαμουριά,

με λίγο άγχος και μια μεγααάλη ξενέρα κατά την επιστροφή στην καθημερινή μηχανική κίνηση του ο καθένας μας...


Επίσης έχω να δηλώσω ότι ο άγιος βασίλης ποτέ δε μου έφερε αυτά που του έχω

ζητήσει κατα καιρούς και τον μισώ θανάσιμα. Και ποτέ να μην έρθει. Θα πιώ την coca colla μόνος μου στο τζάκι......

ψωνίζοντας στο super market...

Σκέφτηκες ποτέ πόσα ξοδεύεις στο σούπερ μάρκετ της γειτονιάς σου?
Καθώς η τιμή του πετρελαίου παίρνει τα βουνά τραβάει μαζί του μια μεγάλη σειρά προϊόντων, όχι απαραίτητα από αυτά που έχουν ως βάση το πετρέλαιο π.χ. οινόπνευμα βαζελίνη απορρυπαντικά αλλά ακόμα και το νερό...!!!

Η σκέψη μου ξεκίνησε ένα απόγευμα χωρίς cent στη τσέπη (κλασσική φοιτητική περίπτωσις) όπου έπρεπε να αγοράσουμε για το σπίτι χαρτιά - υγρό απορρυπαντικό πιάτων και μια σοκολάτα. Στο ταμείο βρέθηκαν 2.0 ευρώ... Για να προσπεράσουμε όμως τα πολλά και φτώχεια λόγια, λίγα λεπτά αργότερα βρίσκομαι στο σούπερ μάρκετ (ούτε ιταλικό ούτε γερμανικό). Κοντοστάθηκα στο ράφι με τα απορρυπαντικά. Το παράξενο είναι, ότι, δεν μου έκαναν εντύπωση οι τραγικές τιμές των 2 και κάτι ευρώ για υγρό πιάτων με άρωμα βατόμουρο και δροσερή καρύδα καραϊβικής αλλά το γεγονός ότι εντόπισα ένα απορρυπαντικό με σούπερ χαμηλή τιμή, ήταν το AvA perle. Φυσικά δε μύριζε φρουτοσαλάτα, so fuckin what??. Κατά περίεργο τρόπο εντύπωση μου έκαναν και οι διαφορετικές τιμές στα χαρτιά κουζίνας και υγείας (ξέρεις εσύ, παπιέ ντε κολ κλπ).

Τελικά έφυγα από το σούπερ μάρκετ με όλα όσα ήθελα μόνο με 2 ευρώ.

Τι θέλει να πει όμως ο ποιητής; Με τα μέχρι εκείνης της στιγμής δεδομένα θεωρούσα αυτονόητο ότι το απορρυπαντικό για τα πιάτα μου θα είναι με άρωμα κανέλα και γάλα Μαδαγασκάρης και το χαρτί μου βελούυυυυδοοο. και η σοκολάτα φυσικά Ελβετίας. Βλέπεις η δεσπόζουσα όμως δύναμη της τηλεόρασης μας προβάλει τα «πρέπει» και τα «μη» στη καθημερινής μας ζωής. Μέσα σε αυτά τα πρέπει έμενα μου χε μείνει η φράση «ότι πληρώνεις παίρνεις»....


Μπορούμε πολύ απλά να κοιτάζουμε προσεκτικά στα ράφια και πάνω και κάτω αφού τα γεράκια των προωθήσεων πληρώνουν για να τοποθετούνται συγκεκριμένα προϊόντα στο ιδανικό ύψος στα ράφια ώστε να βρίσκουν τον στόχο κατευθείαν στα μάτια των καταναλωτών. Υπάρχουν πολλά εναλλακτικά προϊόντα όχι απαραίτητα υποκατάστατα απλά εναλλακτικά. εγγυημένης ποιότητας όσο και τα ακριβά...

Αν απαρνηθούμε για λίγο τα κόμπλέξ να συνδέουμε τις μαρκες και τα logo με το κύρος και το ψεύτο image. θα δούμε πολύ περισσότερες άσπρες μέρες...